1 Jaar verder….een overdenking

Morgen is het een jaar geleden

Een jaar klinkt eigenlijk helemaal niet lang, tot dat je beseft hoelang een jaar is.

365 dagen ( het was geen schrikkeljaar) , waarvan we ruim de helft tussen angst en hoop geleefd hebben.

We hebben afscheid genomen, voorbereidingen getroffen, grenzen verlegd, gehuild, gevloekt , gelachen maar bovenal , we hebben geleerd.

Terugkijkend besef ik wat er allemaal op ons pad is gekomen,  elke dag die kwam en ging waar we doorheen zijn gekomen op 1 of andere manier.  Tranen lopen over mijn wangen als ik besef waar onze kids doorheen moesten, heb ik het wel allemaal goed gedaan? De nachten dat we rond gedwaald hebben in Den Bosch in het ziekenhuis, de beruchte woensdagen in de Rotterdam periode, het heeft ons gevormd, maar het knagende gevoel blijft. Had ik niet beter zus , had ik niet beter zo. Er zal wellicht geen perfect scenario bestaan voor zoiets.

De inktzwarte kerstdagen waar we op het punt stonden om weer afscheid te nemen, het begin van een nieuw jaar, nieuwe vooruitzichten.  Mensen die je dierbaar waren en waar je geen afscheid van hebt kunnen nemen, het besef dat je sterker bent dan iemand ooit voor mogelijk heeft gehouden. Elke keer weer iedereen in Rotterdam en later in Eindhoven versteld doen staan van hoe weerbaar sterk je was en bent.

We hebben er aantal nieuwe vrienden bij en helaas ook moeten we bekennen dat er her en der wat mensen uiteindelijk minder leuk waren, maar dat alles schijnt erbij te horen.

We zijn aangekomen in een nieuw hoofdstuk, waarin we er achter komen dat er strijd moet worden geleverd met vooral instanties, kantoren en ambtenaren, een strijd die lastiger blijkt dan verwacht, maar we houden moed, ergens komt het altijd wel goed….op wat voor manier dan ook.

Voor Remy en Renske,

Dank jullie wel dat jullie er waren, ik heb echt mijn best gedaan om het allemaal wat dragelijk te maken , ik hoop dat jullie begrijpen dat ik het zonder jullie NOOIT had gered,  Ik houd van jullie ….

 

Voor mijn Muis

Ik houd van je, gisteren, vandaag, morgen, voor altijd

 

IMG_20171012_140338

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Hallo Brabant Hallo Blixembosch

IMG_20170405_130211[1]

… 

5 april, Renske word 14 vandaag, met gemengde gevoelens begin ik aan de dag, ik heb met je afgesproken dat we in de loop van de ochtend komen, je vertrek uit Rotterdam is vroeg geweest.

Ik ben met Renske onderweg, een andere route andere vergezichten, het voelt anders….maar (nog) niet vertrouwd. De laatste dag voor je in Rotterdam was er 1 van emoties, tranen bij het afscheid, lof en bewondering van de donkerbruine stem ( vreemd ik ga die missen), het verzoek om tijdens een congres je foto s te mogen gebruiken, het verzoek om tijdens 1 van de volgende congressen je verhaal te willen doen, iets waar je niet lang over hoeft na te denken..

Renske en ik komen aan, en na ons wegwijs gemaakt te hebben lopen we richting je kamer. Onderweg naar boven word Renske staande gehouden in gang door iemand van de verpleging….Ben jij Renske ? en ze begint spontaan Lang zal ze leven te zingen…..Kei lief….

Aangekomen op je kamer barst je in huilen uit bij het zien van Renske en je knuffelt haar helemaal fijn. De lunch komt eraan , je honger is echt ongekend. Veel informatie vliegt over en weer, de sfeer is zo gemoedelijk, het verschil met Rotterdam is bijna belachelijk.

Na een vermoeiende dag voor iedereen en voor jouw in het bijzonder maken we ons op om te vertrekken, ik wissel telefoonnummers uit, knuffel je stevig en gaan terug richting station. je blijft achter vol nieuwe indrukken, vol goede moed….. als we iets geleerd hebben is 1 stap vooruit 3 stappen achteruit…en je hebt net stap vooruit gedaan.

p1050046

Het is donderdag en je mag naar de dialyse in het Catharina ziekenhuis in Eindhoven, om kort te gaan, vervelend maar ronduit rampzalig het vervoer terug. De zorg ambulance rijd maar tot 17:00 uur en jouw dialyse is om 17:30 voorbij, dus wachten terwijl je beroerd bent….is niet leuk, zeg maar gerust KUT…..zucht aandachtspunt….Gelukkig gaan we een mooi weer weekend tegemoet hopen dat dat je humeur een beetje opkrikt.

Vrijdags ben ik vanaf 11:00 aanwezig geweest om te zien hoe je dag indeling eruit ziet. Van de fysio naar ergo alles is nieuw voor ons, voor mij ideaal om te leren voor als het strakjes nodig is. Samen heerlijk gelunched, het eten word daar klaar gemaakt, geen opgewarmde maaltijden maar vers. Je eetlust is echt ongekend. Heerlijk gewandeld met je in een echte rolstoel, terrein en omgeving verkennen. De revalidatie arts komt langs om kennis te maken. En op onze vraag over tijdsduur revalidatie op Blixembosch komt ze met een schokkend en verrassend bericht….we verwachten dat je na een maand of 4 a 5 weer naar huis mag.  WAT? met andere woorden ergens rond september of oktober? Ze heeft zojuist elk mogelijk schema wat wij in ons hoofd hadden teniet gedaan. Waanzinnig, tranen lopen mij en jouw over de wangen…..

17759739_1907356409520987_6418004180469769052_n

De rest van de dag verloopt in een gelukzalige roes, Remy komt nog even snel langs, en nadat ik je in de huiskamer heb geparkeerd, want lunch en avond eten word gezamelijk genuttigd ga ik samen met Remy richting station.

Dag muis, zou het dan toch eindelijk, eindelijk positiever gaan worden?

Hou van jouw, gisteren, vandaag, morgen , voor altijd…..xxx

Rotterdam…laatste hoofdstuk

 

In een wereld waarin een president niet spoort, de nationale media mensen zowaar aan de panda stress krijgt, daar waar mensen het kerst diner nog eens dunnetjes proberen te evenaren, in die wereld proberen jij en ik en de kids een soort van normaliteit te krijgen.

De weken zijn letterlijk en figuurlijk voort gekabbeld met weinig noemenswaardige gebeurtenissen, je wonden genezen goed , de donkerbruine stem is heel erg positief over alles. Het vervelendste voor je zijn de dialyse dagen, veel hoofdpijn, eten niet binnen kunnen houden en andere ongemakken.

Remy heeft inmiddels zijn propedeuse op zak, carnaval is voorbij gegleden, wat voor mij heel bizar was.

Langzaam maar zeker komt de datum van revalideren dichterbij….we horen nummers voorbij komen van 4 tot 5 weken nog. Zo onwerkelijk allemaal. Iets wat ik hoopte gaat echt gebeuren…je gaat dan toch echt verhuizen uit de wel erg veilige en vertrouwde bubbel. Je vind het eng en spannend te gelijk. Maar daar waar het licht aan het einde van de tunnel eindelijk wat lichter wordt , is daarentegen de horizon nog steeds een waas, geen duidelijkheid, geen prognose…..wachten…..een kunstje waar we langzaam heer en meester in zijn geworden.

22 maart, je bent een jaar ouder geworden en tegen een heleboel verwachtingspatronen in, sterk, nieuwsgierig. Om half acht wakker worden gezongen door 15 mensen van de verpleging, ze hebben je versierd, de koffiekamer is speciaal voor jouw versierd en gereserveerd, ik heb van de AH een tas vol felicitaties bij me, het zal een tevens ook een afscheid zijn van een aantal mensen daar…je mag nl de week erop eindelijk verhuizen.

_mg_0246

Nog geen 48 uur later, koorts je bent niet lekker, benauwd, alle verschijnselen van een longenontsteking…WTF…dit ga je niet menen. Er word gelijk anti biotica toegediend, wachten op de uitslag van de kweekjes.  De lijn boven je sleutelbeen voor de dialyse is de boosdoener, daar waar je vorig jaar al 4 x ziek van bent geworden. Allemaal leuk en aardig maar dat betekend een vertraging van minimaal een week en er zal een nieuwe lijn geplaatst moeten worden. En ik weet inmiddels hoeveel pijn ze je daarmee gaan doen.

Ondanks alles blijf je sterk, voor mij is de laatste keer Rotterdam op zondag 2 april.

17757082_1905635093026452_5314849545682736911_n

Eindelijk op 5 april mag je dan eindelijk weer terug naar het brabantse land, richting Eindhoven waar we beginnen aan een nieuw hoofdstuk.

Zonder ook maar iemand te kort willen doen in het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam, wil ik speciaal de donkerbruine stem (dr. Dokter en Dr. Oen ) en iedereen op de brandwonden IC heel hartelijk danken voor al dat gene wat jullie voor elkaar hebben gekregen. Dank voor het geduld, ondanks alle onzekerheden en onze paniek en vertwijfeling , er bestaan geen woorden voor wat jullie betekenen  R E S P E C T

Dag Rotterdam, dag pijn, dag angst….Hallo leven

Muis, ik ben zooo trots op datgene wat jij voor elkaar gekregen hebt…..ik houd van jouw, gisteren , vandaag, morgen, voor altijd