Hallo Brabant Hallo Blixembosch

IMG_20170405_130211[1]

… 

5 april, Renske word 14 vandaag, met gemengde gevoelens begin ik aan de dag, ik heb met je afgesproken dat we in de loop van de ochtend komen, je vertrek uit Rotterdam is vroeg geweest.

Ik ben met Renske onderweg, een andere route andere vergezichten, het voelt anders….maar (nog) niet vertrouwd. De laatste dag voor je in Rotterdam was er 1 van emoties, tranen bij het afscheid, lof en bewondering van de donkerbruine stem ( vreemd ik ga die missen), het verzoek om tijdens een congres je foto s te mogen gebruiken, het verzoek om tijdens 1 van de volgende congressen je verhaal te willen doen, iets waar je niet lang over hoeft na te denken..

Renske en ik komen aan, en na ons wegwijs gemaakt te hebben lopen we richting je kamer. Onderweg naar boven word Renske staande gehouden in gang door iemand van de verpleging….Ben jij Renske ? en ze begint spontaan Lang zal ze leven te zingen…..Kei lief….

Aangekomen op je kamer barst je in huilen uit bij het zien van Renske en je knuffelt haar helemaal fijn. De lunch komt eraan , je honger is echt ongekend. Veel informatie vliegt over en weer, de sfeer is zo gemoedelijk, het verschil met Rotterdam is bijna belachelijk.

Na een vermoeiende dag voor iedereen en voor jouw in het bijzonder maken we ons op om te vertrekken, ik wissel telefoonnummers uit, knuffel je stevig en gaan terug richting station. je blijft achter vol nieuwe indrukken, vol goede moed….. als we iets geleerd hebben is 1 stap vooruit 3 stappen achteruit…en je hebt net stap vooruit gedaan.

p1050046

Het is donderdag en je mag naar de dialyse in het Catharina ziekenhuis in Eindhoven, om kort te gaan, vervelend maar ronduit rampzalig het vervoer terug. De zorg ambulance rijd maar tot 17:00 uur en jouw dialyse is om 17:30 voorbij, dus wachten terwijl je beroerd bent….is niet leuk, zeg maar gerust KUT…..zucht aandachtspunt….Gelukkig gaan we een mooi weer weekend tegemoet hopen dat dat je humeur een beetje opkrikt.

Vrijdags ben ik vanaf 11:00 aanwezig geweest om te zien hoe je dag indeling eruit ziet. Van de fysio naar ergo alles is nieuw voor ons, voor mij ideaal om te leren voor als het strakjes nodig is. Samen heerlijk gelunched, het eten word daar klaar gemaakt, geen opgewarmde maaltijden maar vers. Je eetlust is echt ongekend. Heerlijk gewandeld met je in een echte rolstoel, terrein en omgeving verkennen. De revalidatie arts komt langs om kennis te maken. En op onze vraag over tijdsduur revalidatie op Blixembosch komt ze met een schokkend en verrassend bericht….we verwachten dat je na een maand of 4 a 5 weer naar huis mag.  WAT? met andere woorden ergens rond september of oktober? Ze heeft zojuist elk mogelijk schema wat wij in ons hoofd hadden teniet gedaan. Waanzinnig, tranen lopen mij en jouw over de wangen…..

17759739_1907356409520987_6418004180469769052_n

De rest van de dag verloopt in een gelukzalige roes, Remy komt nog even snel langs, en nadat ik je in de huiskamer heb geparkeerd, want lunch en avond eten word gezamelijk genuttigd ga ik samen met Remy richting station.

Dag muis, zou het dan toch eindelijk, eindelijk positiever gaan worden?

Hou van jouw, gisteren, vandaag, morgen , voor altijd…..xxx

Rotterdam…laatste hoofdstuk

 

In een wereld waarin een president niet spoort, de nationale media mensen zowaar aan de panda stress krijgt, daar waar mensen het kerst diner nog eens dunnetjes proberen te evenaren, in die wereld proberen jij en ik en de kids een soort van normaliteit te krijgen.

De weken zijn letterlijk en figuurlijk voort gekabbeld met weinig noemenswaardige gebeurtenissen, je wonden genezen goed , de donkerbruine stem is heel erg positief over alles. Het vervelendste voor je zijn de dialyse dagen, veel hoofdpijn, eten niet binnen kunnen houden en andere ongemakken.

Remy heeft inmiddels zijn propedeuse op zak, carnaval is voorbij gegleden, wat voor mij heel bizar was.

Langzaam maar zeker komt de datum van revalideren dichterbij….we horen nummers voorbij komen van 4 tot 5 weken nog. Zo onwerkelijk allemaal. Iets wat ik hoopte gaat echt gebeuren…je gaat dan toch echt verhuizen uit de wel erg veilige en vertrouwde bubbel. Je vind het eng en spannend te gelijk. Maar daar waar het licht aan het einde van de tunnel eindelijk wat lichter wordt , is daarentegen de horizon nog steeds een waas, geen duidelijkheid, geen prognose…..wachten…..een kunstje waar we langzaam heer en meester in zijn geworden.

22 maart, je bent een jaar ouder geworden en tegen een heleboel verwachtingspatronen in, sterk, nieuwsgierig. Om half acht wakker worden gezongen door 15 mensen van de verpleging, ze hebben je versierd, de koffiekamer is speciaal voor jouw versierd en gereserveerd, ik heb van de AH een tas vol felicitaties bij me, het zal een tevens ook een afscheid zijn van een aantal mensen daar…je mag nl de week erop eindelijk verhuizen.

_mg_0246

Nog geen 48 uur later, koorts je bent niet lekker, benauwd, alle verschijnselen van een longenontsteking…WTF…dit ga je niet menen. Er word gelijk anti biotica toegediend, wachten op de uitslag van de kweekjes.  De lijn boven je sleutelbeen voor de dialyse is de boosdoener, daar waar je vorig jaar al 4 x ziek van bent geworden. Allemaal leuk en aardig maar dat betekend een vertraging van minimaal een week en er zal een nieuwe lijn geplaatst moeten worden. En ik weet inmiddels hoeveel pijn ze je daarmee gaan doen.

Ondanks alles blijf je sterk, voor mij is de laatste keer Rotterdam op zondag 2 april.

17757082_1905635093026452_5314849545682736911_n

Eindelijk op 5 april mag je dan eindelijk weer terug naar het brabantse land, richting Eindhoven waar we beginnen aan een nieuw hoofdstuk.

Zonder ook maar iemand te kort willen doen in het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam, wil ik speciaal de donkerbruine stem (dr. Dokter en Dr. Oen ) en iedereen op de brandwonden IC heel hartelijk danken voor al dat gene wat jullie voor elkaar hebben gekregen. Dank voor het geduld, ondanks alle onzekerheden en onze paniek en vertwijfeling , er bestaan geen woorden voor wat jullie betekenen  R E S P E C T

Dag Rotterdam, dag pijn, dag angst….Hallo leven

Muis, ik ben zooo trots op datgene wat jij voor elkaar gekregen hebt…..ik houd van jouw, gisteren , vandaag, morgen, voor altijd

 

 

Door Wendy (dank je wel)

Na een hectische week eindelijk weekend!! Ik blijf dit weekend bij Ger slapen, dus ben druk bezig met een tas kleren pakken en mijn tandenborstel. Tussendoor komt manfred de kinderen ophalen. Daag schatjes tot zondag! Snel ff koffie aandrukken en bedenken of ik nog iets mis….de telefoon gaat…. Zucht wat nu weer! Hallo met wendy!….met lisanne….wil je even gaan zitten alsjeblieft?……

 

De grond zakt onder mijn voeten weg….Esther ligt in het ziekenhuis, ze hebben haar in slaap gebracht en morgen gaat ze naar Den Bosch….René heeft te horen gekregen dat ze het misschien niet gaat halen…………………………………………………………………Een lange pijnlijke stilte…wat? Nee! Dat kan niet! Ik heb haar eergisteren nog gesproken bij de Jan Linders! We zouden binnenkort een bakkie doen en weer ff bijkletsen! Ze was alleen moe en wat grieperig. Wat heeft ze dan? Waarschijnlijk bloedvergiftiging maar ze weten het nog niet zeker. Tranen rollen over mijn wangen, ik weet gewoon niet wat ik moet doen of moet zeggen………gaat mijn dinnetje dood? Nee kan niet, mag niet. We zouden dit jaar er ons jaar van maken dat hadden we elkaar beloofd!

Ik hang op en Ger kijkt me verschrikt aan….Wat is er aan de hand? Ik vertel hem vol ongeloof wat ik te horen kreeg…..Esther ligt in het ziekenhuis en gaat het misschien niet halen. Ger vraagt nog of ik hier in Cuijk wil blijven of dat we toch nog naar Rijkevoort rijden. Laten we maar gewoon gaan besluit ik. Zodra er iets veranderd of dat ik naar Esther kan dan kan ik ook vanuit Rijkevoort. De hele avond blijf ik aan je denken en ben ik je toe aan het spreken dat ik het echt niet zonder jou kan. Wie moet al die onzin van mij aanhoren en jij bent de enige vriendin waar ik kritiek of een preek van kan hebben zonder dat ik boos word (meestal omdat je ergens altijd wel weer gelijk hebt). Ik bel nog een keer met Lisanne en we zijn het er allebei over eens als je iets doet doe je het goed maar dit was overdreven Esther!

Zaterdagochtend: slecht geslapen, heb alleen maar liggen denken aan jou en wat ik kan doen om je te helpen of over hoe hard ik je ga schoppen omdat je ons allemaal zo laat schrikken. Boos verdrietig ongeloof denken dat ik het allemaal gedroomd heb. Mijn telefoon gaat weer, ik zie Lisanne staan en schrik…..ze zal toch niet?……twijfelend neem ik op….ja?…..René heeft me net gebeld…..hart klopt in mijn keel en tranen branden al in mijn ogen!….. als we Esther nog willen zien dan moeten we vandaag nog komen, de artsen denken niet dat ze het gaat halen. Geen moment twijfel ik en zeg haal jij mij op of ik jou? We gaan…al moet ik lopend.. maar ik moet en zal naar je toe komen.

wendy2

Ger brengt me naar Cuijk en ik stap bij Lisanne in de auto. Vol goede moed dat we niet gaan verdwalen rijden we naar Den Bosch. We raken niet uitgepraat over je. De leuke dingen die we samen hebben gedaan. Hoe we elkaar hebben leren kennen, en wat we nog allemaal van plan waren in de toekomst. Nee meisje jij knijpt er niet tussenuit dat kun je ons niet aandoen! En dat zullen we je ook wel even gaan vertellen ook.

Aangekomen bij het ziekenhuis zien we Remy en je schoonmoeder buiten. Mijn instinct zegt vlieg Remy om de nek en knuffelen, troosten wat dan ook. Ik heb Remy nog nooit zo breekbaar gezien. Ik kon mezelf inhouden, want ik weet dat ik Remy niet meer los zou laten. Zou hij me niet in dank afnemen. We kletsen even en lopen ondertussen naar de hoofdingang. Daar kwam René ons tegemoet lopen. Mijn tranen kon ik nu niet meer binnenhouden en vlieg hem om zijn nek. Hoe kan dit nu? Niet te bevatten! Hij waarschuwt ons dat je er nu niet zo knap bij ligt zoals we je normaal kennen. Mezelf bij elkaar geraapt en we gaan in ganzenpas naar binnen.

 

Daar lig je dan, toeters en bellen, piepertjes die afgaan. Je bent nog steeds ons knappe meissie ik kijk hier wel doorheen, maar toen drong het tot me door dat ik je nu misschien voor de laatste keer zou zien. Tranen rollen over mijn wangen en René probeert me wat te troosten. Wie moet me nu op mijn kop geven als ik weer eens van die wendy kuren heb? De zusters willen erbij dus we gaan naar de familie kamer. Renske komt net aanlopen met een mooi knutselwerkje die ze voor jou gemaakt heeft. Ik geef haar een dikke knuffel en had een hoopje ellende verwacht, maar je kleine meisje is ineens heel groot geworden. Ze is sterker dan ik op dit moment. Ik vertel haar hoe trots ik op haar ben dat ze er zo mee omgaat. Ik loop de familie kamer in en daar pakken we even bak koffie en worden we bijgepraat door René wat er in hemels naam allemaal gebeurt is. Het gaat zo snel dat het allemaal niet te bevatten is. Je moeder komt binnenlopen en ik kijk haar verschrikt aan. Al mijn gevoelens over mijn dochter verliezen vliegen omhoog en besef ineens dat je moeder dit misschien voor de tweede keer mee moet gaan maken. Ik geef haar een knuffel en Lisanne en ik lopen de gang op om nog 1 keer bij je te gaan kijken voor we naar huis gaan. Ik voel nog steeds niet dat ik afscheid van je ga nemen. Ergens krijg ik daardoor de hoop dat het allemaal goed gaat komen.

We nemen Remy en je schoonmoeder mee terug naar Cuijk. Ik zit achterin een beetje te kletsen met Remy tot ik ineens ons nummer hoor Shania Twain Man! I feel like a woman

Ik begin te lachen en zeg tegen Remy hoor nou eens! Toen wist ik het. Je gaat het halen, dit was geen afscheid.

De weken daarop werden we elke keer door René op de hoogte gehouden hoe het met je was. Regelmatig even een bak koffie met zijn allen gedronken met een lach en een traan. Toen je naar Rotterdam moest baalde ik wel want dat betekent dat ik niet zomaar even naar je toe kan komen, maar als ze daar de beste resultaten kunnen behalen voor je dan moeten we je maar een paar maanden missen.

Toen René mij via de app vertelde dat hij je plotseling aan de telefoon kreeg en je hem vertelde i’am still alive begon ik te brullen al een klein kind, yesss she is back!! Zie je wel dat het goed gaat komen. Eindelijk heb ik mijn tranen weer in bedwang. Ger komt binnenlopen en ik stort me weer brullend in zijn armen. Ger schrikt en kijkt me aan… Esther?….. het enige wat ik kon zeggen is: Ze heeft René gebeld!! Ger snapt er niks van dus ik probeer tussen de tranen en snot door te vertellen wat je gedaan had. Ik werd vierkant uitgelachen door hem wat een gek wijf ben ik toch hahahaha maar hij pakte me nog steviger beet. Ik heb nog nooit zo hard staan huilen van blijdschap. Alle boosheid verdriet en hoop kwamen eruit. Dit betekende dat je hersens goed functioneerde, je kon praten, je sprak engels je wist je koosnaam voor René en je bent strijdvaardig! Zo trots op je

Eenmaal in rotterdam ging het stapje voor stapje beter met je. René kwam weer koffie doen om ons weer bij te kletsen over het gesprek wat jullie gehad hadden in Rotterdam. Opgewekt kwam ik bij Lisanne binnen en zag het bedrukte gezicht van René. Iedere woensdag zou je geopereerd gaan worden om alle dode weefsel en huid weg te gaan halen. Aankomende woensdag zouden ze al beginnen bij je linkervoet. René had al gehoord van de arts dat hij er rekening mee moest houden dat je niet kon behouden. Ik probeer nog positief te kijken ach ja dan kun je nog een automaat rijden daar heb je je linkervoet niet voor nodig maar kun je nog wel mobiel blijven.

wendy1

Woensdag: gespannen kom ik de uren door wachtend op een app van René hoe het gegaan is. En daar kwam de app, je bent allebei je voeten kwijt! Mokerslag! Dit was niet wat ik verwacht, gehoord of begrepen had. (het vloeken zal ik achterwege laten) donderdag toch nog positief proberen te denken. Ik zag je al rolstoel racen tegen Henny. Die zou je wel de fijne kneepjes leren hoe je met een rolstoel om kon gaan en welke trucjes je ermee kan doen.

Iedere woensdag was een spannende dag en veel wachten, vloeken en weer proberen positief te gaan kijken. Ik baal enorm dat ik niet naar je toe kan om je te steunen en samen te huilen, lachen of vloeken. Ik ben er voor je als je terug komt naar de Maartens kliniek of thuis. Je bent en blijft mijn dinnetje en kan me nu al verheugen op onze gesprekken of geintjes die we gaan uithalen in de Maartens kliniek. En je hebt me belooft dat we samen nog een keer een fles Hugo openmaken en daar hou ik je aan!

René: Ik wou ook nog even kwijt aan jou hoeveel bewondering ik voor je heb. Het sociale netwerk van Esther bijhouden is voor mij al een pfff moment laat staan voor jou. Hoe jij de kinderen opvangt en probeert alle ballen hoog te houden dat is het zwaarste wat je ooit hebt moeten doen en je doet het zonder te zeuren of te mokken. Alles voor je muis, dank je wel dat je er voor mijn dinnetje bent ze had geen betere man kunnen trouwen dan jou!

 

Hou van jullie dikke kus en knuffel.